Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

28 Οκτωβριου: Τα πάντα για την ΤΙΜΗ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Προς το κ α θ ή κ ο ν
Παύλος Παλαιολόγος
Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα. Κοιτάζονται οι γείτονες, συνεννοούνται με το βλέμμα, και μένουν σύμφωνοι.
Τα πάντα για την τιμή.
Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας.
Είναι η συναίσθηση της αξιοπρέπειας.
Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους, τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται.
Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο.
Από αγάπη προς αυτή την ΕΙΡΗΝΗ.
Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την Ε ι ρ ή ν η χειρότερα από την καλοπροαίρετη διάθεση των λαών να δ έ χ ο ν τ α ι ραπίσματα.
Κακός είναι ο πόλεμος.
Αλλά υπάρχει κάτι πιο απαίσιο κι απ’ αυτόν ακόμα, η λάσπη που πέφτει και κηλιδώνει τις υπολήψεις των λαών όταν θελήσουν να τον αποφύγουν με θυσία της τιμής τους. Τέτοιες κηλίδες τίποτα δεν είναι ικανό να τις καθαρίσει. Ούτε το σβήσιμο της γενεάς που τις έχει προκαλέσει.
Οι γενεές φεύγουν, αλλά μένουν οι σ ε λ ί δ ε ς της Ιστορίας, για να θυμίζουν τη ντροπή. Μένουν οι μεταγενέστεροι και ζητούν ευθύνες από τη στάχτη μας. Στρατιώτες της Ειρήνης όσο δεν προσβάλλεται η Ελευθερία και το Δίκαιο.
Όταν όμως κινδυνεύουν τα δύο αυτά αγαθά, τότε η εμμονή στην Ειρήνη αποτελεί ανανδρία, αναξιοπρέπεια και αφιλοτιμία.
Για όλα μπορούν να μας κατηγορήσουν. Ένα μόνο δεν θα πει κανείς: ότι δεν διατηρήσαμε, μέσα στο πέρασμα των αιώνων, άσπιλη την εθνική μας φιλοτιμία. Έτσι άσπιλη θα την διατηρήσουμε και τώρα. Κοινή είναι η θέληση: Να το ξαναφορέσουμε. Γνώριμη στολή του λαού μας. Τη φόρεσε ο παππούς, τη φόρεσε ο πατέρας, θα τη φορέσει τώρα ο γιος. Και πάντα για τον ίδιο σκοπό.
Για την Τιμή και για την Ελευθερία.
Για τους ίδιους λόγους καλούμαστε και σήμερα. Το καθήκον υπογράφει τις προσκλήσεις. Η φωνή του είναι η πιο επιβλητική απ’ όλες τις φωνές. Τη δέχεσθε χωρίς υπολογισμούς. Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση. Δεν μετρά τις δυνάμεις εκείνου που θέλει να την τσαλακώσει. Βαδίζει με το μέτωπο ψηλά στο δρόμο της τιμής.
Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα γεωγραφικό σημείο, δεν είναι ένα απλό ιστορικό γεγονός. Είναι ένα σύμβολο. Το σύμβολο αυτό το διατήρησαν ψηλά οι γενεές των Ελλήνων.
Από τις Θερμοπύλες ως το 21, και πέρα απ’ αυτό, με κλειστό το βιβλίο της αριθμητικής βάδισε το έθνος στους δρόμους των πεπρωμένων του. Με την αριθμητική στο χέρι δούλοι θα είμαστε σήμερα. Στην περιφρόνηση της αριθμητικής οφείλουμε την εθνική μας υπόσταση. Το 1940 δεν θα κάμει εξαίρεση. Παλιά και πρόσφατη ιστορία δείχνει ποιο κατάντημα περιμένει τους λαούς εκείνους που, με οδηγό τον υπολογισμό, έστερξαν σε ταπεινώσεις και σε διασυρμό της τιμής τους. Η τιμή που σπίλωσαν δεν είναι η μόνη τους θυσία. Μαζί μ’ αυτήν έχασαν και τα υλικά αγαθά, που πίστεψαν ότι θα εξασφάλιζαν αν δέχονταν τον εξευτελισμό.
Καθήκον και συμφέρον είναι η προάσπιση της εθνικής τιμής. Στην εκτέλεση του καθήκοντος καλούνται οι πολίτες. Καθήκον προς τα μάρμαρα που αποτελούν τη δόξα των περασμένων, προς το βράχο που κοίλαναν ο ιδρώτας και το αίμα των γενεών που προηγήθηκαν, προς εμάς τους ίδιους, προς τους τάφους των πατέρων μας, προς τα λίκνα των παιδιών μας, που θα ντρέπονταν αν μας έβλεπαν απρόθυμους να συνεχίσουμε την εθνική μας παράδοση.
Αλλά τέτοια περίπτωση δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει. Μας το είπε η χθεσινή μέρα. Θα μας το πουν οι επόμενες. Θα μας το λένε όλες οι μέρες, όσο υπάρχει ο γαλάζιος ουρανός μας, όσο υπάρχουν οι αφροί του Αιγαίου μας, για να σχηματίζουν την απέραντη κυανόλευκη, που αγκαλιάζει πέρα ως πέρα τους ελληνικούς ορίζοντες.
(Από την εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα»
της 29ης Οκτωβρίου 1940)

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Τα Λόγια της ΑΓΑΠΗΣ..

Τα Λόγια της Αγάπης
*******
Τα λόγια της αγάπης
τ'αγόρασε ένας κάλπης
να τα 'χει όταν θέλει να γελά
και βλέπεις μια θυσία..
με πόση αναισθησία
τη βάζει κάποιος να κατρακυλά.
******
Αυτά που λεν τις νύχτες
τα πήραν λωποδύτες
και τα 'ριξαν για πλάκα στο νερό
κι ακούς ένα πηγάδι κρυφά ν' αναστενάζει
και λες μιλά η Γη με το Θεό.
******
Αυτά που λεν οι ξένοι και οι ερωτευμένοι
δεν είναι πια σκηνές του σινεμά
θυμίζουνε μαγεία.. καρδιάς αιμορραγία..
μα εσύ τα βλέπεις όλα μου φτηνά.
*********
Στίχοι: Mάνος Ελευθερίου
Μουσική: Hλίας Ανδριόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Aντώνης Καλογιάννης

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Blog Action Day:.. "Επιασε η αθώα τους ευχή.."

Έπιασε... η αθώα τους ευχή

'Ηλθε κάποτε μια μέρα στο κόσμο, που ο ήλιος κουράστηκε πιά τον γαλάζιο ουρανό να φωτίζει, και τα σύννεφα δεν έφερναν νερό, κόπασε κι ο άνεμος κι η νύχτα έκρυψε στο σκοτάδι της τ'άστρα και τη Σελήνη. Το Πράσινο έπαψε πιά τη Γη.. μ'ελπίδανα στολίζει κι η Περσεφόνη φυλακισμένη έμεινε..για χρόνια, στα φωτισμένα με λάμπες και φλόγες ευγενών αερίων του υποχθόνιου αφέντη της, στ'άδυτα παλάτια του Άδη. Κι έγινε κόλαση η ζωή.. και ράθυμος ο νους τ'ανθρώπου κι η φαντασία έσβησε.. σταμάτησε η τέχνη να δημιουργεί, κι η ποίηση δεν άνθιζε τα ρόδα της στο περιβόλι της ψυχής.
Γέμισε ο ουρανός από σύννεφα μαύρου δύσοσμου καπνού. Στις πόλεις φύτρωναν κτήρια πανύψηλα από σίδηρο και μπετόν κι ο άνθρωπος.. θεός πίστεψε πως είναι, καθ'ομοίωση με τον Πατέρα και κατασκεύαζε ολημερίς, χωρίς σταματημό, άψυχες μηχανές και έστησε εργαστήρια εξερεύνησης τάχατες του μυστηρίου της ζωής και αποθήκευε με αγωνία και λαιμαργία, αντί για σπόρους, χρήμα.
Η γη έχασε την αξία της, θρηνεί γονατιστή η Δήμητρα γερασμένη, αγκαλιάζοντας τους τελευταίους καμμένους κορμούς των δέντρων, και τα ποτάμια στέρεψαν.. κι οι λίμνες θόλωσαν απ'τη λάσπη,και δεν καθρέφτισαν πιά τ'όμορφο πρόσωπο του Νάρκισσου. Άρχισαν να λοιώνουν οι πάγοι.. αφιλόξενες και στείρες έμειναν οι θάλασσες κι οι ωκεανοί κρατούν με κόπο του Ποσειδώνα την οργή. Οι μούσες εγκατέλειψαν τον Όλυμπο, κρύφτηκαν κι οι νύμφες.. δραπέτευσε και η Νεφέλη, οδύρεται στις έρημες χαράδρες η Ηχώ, κι οι άγγελοι θρηνούνε, ενώ κακόβουλα σιδερένια πουλιά.. τον θάνατο σκορπούσαν.
Άμυαλοι σκλάβοι-αφέντες της εύκολης δόξας και του πλούτου, παζαρεύουν με ύφος παντογνώστη την πολυεθνική πραμάτεια τους... μια δεκάρα η ηθική.. και η αξιοπρέπεια πωλείται στις εκπτώσεις.. γέμισαν οι αγορές του κόσμου.. από ξεπεσμένους άφραγκους πρίγκηπες, που χλευάζουν και λοιδορούν χαμένες δόξες..κι εξουσίες. Είν' άπιστος και ύπουλος υπηρέτης το χρήμα, αλλάζει αφέντες συνεχώς.
******
Μια μάνα γονατιστή παλεύει να σώσει το μονάκριβο παιδί της.. να το γαλουχήσει τολμάει με παλιά παραμύθια της γιαγιάς, πιό κει κρυμμένος ένας συγγραφέας.. σκυφτός με αγωνία φανερή.. να σώσει προσπαθεί το Λόγο, κι ένας ζωγράφος με ματωμένα χέρια απ'τη μπογιά, δακρυσμένος.. παλεύει να σώσει της ζωής την ομορφιά, σε μια ακτίνα του ήλιου..
Σ'ένα υπόγειο μαζεύτηκαν καμιά δεκαριά παιδιά..και ψάχνουν μ'ενα φακό από λείζερ... για να βρουν του Αλαντίν την λάμπα.. να κάνουν θέλουν μια ευχή.. το φως της αυγής να ξεπροβάλει... και το φεγγάρινα φανεί στον ουρανό και πάλι.. λαμπρό και φωτεινό όπως το τραγουδούσανε.. τα χρόνια τα παλιά,στα παραμύθια του παππού, χωρίς το φόβο της σκλαβιας.. τα Ελληνόπουλα.
Μια αραχνιασμένη ακούρδιστη λύρα.. τραβάει την προσοχή τους, αρχίζουν να χαιδεύουν τις χορδές της απαλά.. με δέος στη ματιά.. κι ένοιωσαν τις νότες της χαράς, να τους γεμίζει την καρδιά... μια ακτίνααπό ανέλπιδο φως... τρύπωσε κρυφά στο σκοτάδι..κι έλαμψε σαν άστρο.. και μεμιάς όλα μαζί.... ξέχασαν τη λάμπα του Αλαντίν και άρχισαν δειλάνα τραγουδάνε.. μια προσευχή: "Κάνε Θε μου να σωθεί της Φύσης η Αρμονία". Ένα χαμόγελο απρόσμενης χαράς τα πρόσωπά τους φώτισε, γεννήθηκε μέσα τους και πάλι η Ελπίδα.. έπιασε η αθώα τους ευχή.. Νίκησε για μια ακόμα φορά... και πάλι η Ζωή!
Lunapiena

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Το Αλφαβητάρι της Ευθύνης


Το Αλφαβητάρι της Ευθύνης 
  
Αν στο ψέμα.. μπορείς ν'Αντισταθείς
Βουνό μπροστά σου υψώνεται η Αλήθεια!
Γη κι ουρανός... σε προσκαλούν ν'ανέβεις,
Δέντρα κι αγριολούλουδα.. στο διάβα σου..
Ελεύθερα πουλιά που κελαηδούν πετώντας,
Ζωγραφίζουν με το ράμφος τους τη Ζωή..
Ηλιου χαμόγελο.. αντανακλά η πέτρα..
Θυμάρι φύτρωσε στο χώμα από'να δάκρυ
Ιχνη από ποίηση.. πάθος για Ζωή!

Κι αν τολμάς.. Ελεύθερα να συλλογιέσαι
Λάβαρο ηθικής στα χέρια να κρατάς..
Μαντήλι άσπρο.. της χαράς αν ανεμίζεις
Νέος θα νοιώθεις στη ψυχή παντοτινά!
Ξένος και μόνος στο δρόμο σου αν νοιώσεις,
Ορκο να πάρεις ακριβό.. ποτέ σου μη λυγίσεις..
Παγίδες κι ανηφόρες, άγριες δύσβατες πλαγιές
Ριζά γκρεμών.. σε θέλουν προσκυνητή τ'ανέμου!
Σκάψε και φύτεψε στην αγκαλιά τους μια Ελιά,
Το ευλογημένο δέντρο του Καλού, θείο δώρο,
Υπερηφάνειας, αντοχής κι Ειρήνης Σύμβολο..
Φύλλωμα καρπός και ξύλο το ρόπαλο του Ηρακλή
Χάρις στους ικέτες.. Τιμή στους νικητές του Αγώνα!
Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία.. τ'Ανθρώπου ο ύμνος!
Ωδή στη Δημοκρατία... της Αλήθειας ο ρυθμός!


Lunapiena